افزایش کشت گیاهان به منظور تهیه سوختهای زیستی نه تنها باعث کاهش انتشار دی اکسید کربن(به عنوان یکی از مهمترین گازهای گلخانه ای) نمی شود بلکه میزان انتشار را افزایش می دهد.
به گفته پژوهشگران کلیه سوخت های زیستی که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند به صورت مستقیم یا غیر مستقیم موجب تخریب زیستگاه های طبیعی می شوند ضمن آنکه تامین غذای 6 مییلیارد جمعیت جهان نیزبه طور پیوسته نیاز به تغییر کاربری اراضی طبیعی و تبدیل آنها به مزارع را روز به روز بیشتر می کند.
تبدیل اکوسیستم های طبیعی به زمین های کشاورزی به منظورکشت محصولاتی که در تولید سوخت های زیستی کاربرد دارند موجب انتشار مقادیر بیشتری گاز دی اکسید کربن به محیط خواهد شد چرا که این زمین ها مقادیر قابل توجهی کربن را در خود ذخیره کرده اند و در نتیجه تبدیل آنها به اراضی کشاورزی به معنای انتشار مقادیر زیادی دی اکسید کربن به اتمسفر است.
برای مثال بنا به تحقیقات و مطالعات انجام گرفته به 319 سال زمان نیاز است تا میزان انتشار دی اکسید کربن ناشی از تخریب جنگل های آمازون و تبدیل آن به زمین های کشت سویا(به منظور تهیه سوخت زیستی)جبران شود.
مطالعات انجام شده حاکی از آن است که در تبدیل اکوسیستم های طبیعی به مزارع کشت ذرت و نیشکر. درختان روغن نخل و سویا برای تهیه سوخت های زیستی و اتانول میزان دی اکسید کربن تولید شده در این فرآیند 17تا420 برابر میزان کاهش دی اکسید کربن ناشی از جایگزینی سوختهای فسیلی با این سوختهای زیستی است.
ترجمه آزاد از روزنامه ایندیپندنت
