مناجات المحبین
زین آتش نهفته که در سینه من است خورشید شعله ایست که در آسمان گرفت
خداوندا! کیست که ساغر محبت از دست تو نوش کرد وحلقه بندگی دیگری در گوش کرد ؟!
خدایا! کدامین کهکشان بر گرد تو گشت و واله وحیران تو نگشت ؟
عزیزا! کدا مین نیلوفر آبی به عشق تو سر فرود آورد وجاذبه مهر تو دید که به برکه گریخت ؟
معشوقا ! کدامین انسان پیشانی عشق بر خاک ربوبیت تو سائید وشیرینی تو چشید ودل به دیگری سپرد ؟
دلبرا! کدامین پروانه ، شعله های ملتهب جمال تو دید و به ظلمت پناه برد ؟
امیدا! کدامین یوسف به عشق رویای تو آواره نگشت ؟ کدامین یوسف در زیر سر پناه تو به زلیخا پناه داد ؟
شاهدا! کدامین موسی در کوره طور گداخته شد و حضور رقیب تو را دوام آورد ؟
ربا! کدامین مریم کلامی با تو گفت و لب از صحبت دیگران ننهفت ؟
شور آفرینا! کدامین محمد در حرا صدای تو شنید ونلرزید ؟
خداوندا! گیاه به خشکی گرائیده ما را در جوار جویبار جاری خودت قرار ده و از زلال محبت خویش سیرابمان کن .
خدایا! ما را از آن دسته از بندگانت قرار ده که پرنده اشتیاقشان را در آسمان آبی لقاء خودت رخصت پرواز دادی وماهی رضایتشان را در دریای قضاء خودت پروراندی ، آنانکه زنگار هر چه غیر از آیینه دلشان زدودی تا آنجا که رخسار تو را به تمامه در قلبهای خویش به تماشا نشستند.
خدایا! ما را از آن بندگانت قرار ده که در فضای خلوصشان جز بوی گل مریم تو نپیچید ودر برکه چشمشان جز نیلوفر آبی تو نرویید، آنانکه بودشان را جز در سجود سپاس تو ندیدند.
خدایا! مرا شایستگی بهره مندی از کنارت بخش .
ای پاسخ دهنده وای اجابت کننده ، ای گل بخشش دیگران از گلزار تو ، ای باغبان رحمت .
بر گرفته از کتاب "دست دعا چشم امید"(برداشتیاز مناجات خمس عشر صحیفه سجادیه) سید مهدی شجاعی
